Genel Veriler
Nüfus 2000 (173) 1997 (152)
Koordinatlar 39°25′N - 36°11′E
Deniz Seviyesinden Yükseklik 1612 Metre
Posta Kodu 58400
Alan Kodu 0346
Coğrafi Bölge İç Anadolu Bölgesi
İl Sivas
İlçe Şarkışla
Köy Muhtarı Yusuf Saylan
Cumhuriyet Dönemi Muhtarlar Cuma Demirkol
İbrahim Yerlikaya
Baki Baran
Ali Dogan
Murtaza San
Halil Eryilmaz (Çavuş)
Ali İzzet Özkan
Cafer Erbudak
Mehmet Başel
Hüseyin Durusoy
Mustafa Saylan
Muharrem Akar
Bahri Saylan
Hasan Gürlevik
Hasan Savaş
Yusuf Saylan
Osmanlı Dönemi Muhtarlar Koca Kethuda Mustafa (Ramadangil’den)
Musa Ka (Musa’gilden)
Süleyman Tam – Çıkkırı (Civikgil’den)
Hüseyin Çavuş – Çolak Hüseyin (İşbişaal’den)
Hasan Akil – (Furongil’den)
Koca Kethuda Mustafa (Ramadangil’den)
Musa Ka (Musa’gilden)
Süleyman Tam – Çıkkırı (Civikgil’den)
Hüseyin Çavuş – Çolak Hüseyin (İşbişaal’den)
Hasan Akil – (Furongil’den)
Tarihi Emlek Hüyük Köyü, coğrafi konum olarak Şarkışlaya 23 km uzaklıkta Kızılırmağın kuzeyinde Ortaköy, Sivrialan, Örenyurt, Sarıkaya ve Ortatopaç köyleri ile çevrili olup adını aldığı Hüyük Tepesinin gün doğusuna bakan eteğinde yer alır.
Bölgenin en eski yerleşim yerlerinden olan Emlek Hüyük Köyü`nün kuruluş tarihi 17. nci yüzyılın sonlarına raslamaktadır. Çeşitli dönemlerde, rastlantısal olarak çıkarılıp elde kalan yontulu taşlar ve arkeolojik bulgular bu bölgenin Romalılar ve Selçuklular döneminde de bir yerleşim merkezi olarak kullanıldığını göstermektedir.
Ne var ki; bugüne dek ilgili kurumlarca hiçbir bilimsel araştırma ve arkeolojik kazı yapılmamış olması, antik tarihin izlerini taşıyan buluntu ve taşların yok olmasına neden olmuştur. Umarız ki çeşitli uygarlıklara ait olan bu buluntular bilinçsizce heba edilemez.
Emlek Hüyük Köyü, eski bir yerleşim alanı olarak gerek çevre köylerle olan bağlantısı, gerekse tarım ve hayvancılığa nisbeten elverişli bir arazi yapısına sahip olmasıyla Emlek Köyleri içinde merkez bir konumdadır. Tüm bu avantajlarına karşın gerçek potansiyelini yeterince değerlendirdiği söylenemez.
Emlek Hüyük Köyü´nün en büyük özelliği ise, Ozanlar diyarı olarak bilinen Emlek yöresinde bağrından en çok yetiştiren bir köy olmasıdır. Birbuçuk bilmedin iki asır gibi toplum yaşamında çok da uzun sayılamayacak bir süreç içinde Türk Halk Edebiyatına adlarını yazdıran sırasıyla Palabıyık Mustafa, Aşık Yusuf, Aşık Kul Sabri, (Aşık Garip Ali) Aşık Ali İzzet´i ve Aşık Hasan Devrani gibi ozanlar hep bu köyden yetişen değerlerdir. Bütün onlar hayatta yoklar ama yazdıkları eserlerle edebiyat tarihimizdeki yerlerini alarak ölümsüzleşmişlerdir. Dün olduğu gibi, günümüzde de gerek serbest tarzda çağdaş şiir yazan, gerekse geleneksel halk şiiri tarzında (amatörce de olsa) uyaklı, kafiyeli şiirler yazan çok sayıda kişilerimiz bulunmaktadır.
Ayrıca kendine özgü sesi ve yorumlarıyla Türk Halk Müziği repertuvarlarına çok sayıda eserler kazandıran „Emleğin Sesi“ büyük Türkü Ustası İzzet Savaş´da yine bu köyün yetiştirdiği yeri zor doldurulacak değerlerden biridir.
Kültür Alevi köyüdür. Alevilerin 1960'lı yılların başından beridir yaptığı gibi bu köyün mensupları da yoğun olarak Ankara başta olmak üzere büyük şehirlere göçmüştür. Köyün en bilinen yemeği Herle'dir. Bu köyde yaşayanların takma adı Herleci'dir. Köy mensupları mücadeleci kişilikleriyle tanınırlar.
Coğrafya Sivas iline 123 km, Şarkışla ilçesine 23 km uzaklıktadır.
Ekonomi Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Muhtarlık Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır. 2004 - Yusuf Saylan
Altyapı Bilgileri Köyde, ilköğretim okulu yoktur fakat taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. Ptt şubesi yoktur ancak ptt acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.
Köy Çevresi Çanahcı, Averen, Gürlevik, Körpınar, Hapan Yarısı, Killik Yolu, Değirmen Önü, Lalekli, Çatal, Kepez, Kayaların Kehi, Sögütler, Yazı, Gediğin Ardı, Yanık Ağıl, Tom Gölü, Eski Ağıl, Samanlık Belanı, Fısın, Göcon Dere, Karataş,Tavşan Tepe, Tokmağın Kehi, Gümüspınar, Harhın Altı, Sorhunlu, Kösireli, Kuş Tepesi, Girigin Gözesi, Senemin Sıhı, Musanın Kaçağı, Ayının Ini, Şekerören, Dağ Tarla, Irızôn Dere, Ilıman, Kuş Kayası, Ganahlı, Çanakpınarı, Küçükyazı, Kamişli, Duztaşı, Karaslıdere, Çetindere, Ortaburun, Büyükgüney, Küçükgüney, Uçuk, Güngörmez, Cellongözesi, Tosunderesi, Göimamındere, Kanlıarmudun bayırı
Kabileler Emlek Hüyük Köyü’nün kuruluş tarihi 1710’lu yıllara dayanmaktadır. Anadolu’nun çeşitli bölgelerinden gelip buraları yurt edinen aileler önce Emlek Hüyük Köyü’nün Çanakçı mevkiinde bulunan “Ayının ini” denilen yerde bir müddet konakladıktan sonra köyün şimdiki bulunduğu yere gelirler.
İbo’n Pınarı’nın olduğu gözenin yanına barınaklar kurup burasını yurt edinmeye karar verirler. Anlatılanlar ışığında köye ilk gelen ailelerin; (Yusuf Demirkol – Hidir Vural – Hamza Özkapıcı’nın anlattıklarına göre) Ömer Efendi (Emin) şekirgil, Mahmut Efendi (Eskıya) Fideygil
Suriye’den gelen Abdulfettahoğlu, Malatya / Kabak Çevliğinden gelen Kiciğil, Tokat’tan gelen Kadirgil, Tokat’tan gelen Tasimgil, (Nereden geldiklerini tesbit edemediğimiz) Sahaal ve Abdalgil, Suşehri / Cifeniz’den gelen Kinikgil, Zara / Şerefiye’den gelen Haydarlı takımı, Malatya / Bozdere’den gelen Hahogil, ( Ali Tamkan, Riza Coşkun, Göçlerin Süleyman Essiz) Zara / Çukurlu’dan gelen Ahioğlu, Yozgat’tan gelen Hindigil, Malatya’dan gelen / Bükaligil, Malatya’dan gelen / Gocaal, Malatya’dan gelen / Sadogil, Malatya’dan gelen / İbiligil, Erzincan / Tercan’dan gelen Toy Riza, Zara’nın / Papah’dan gelen Katipgil, Zara’nın / Cimiltili’den gelen Cimiltiligil, Zara’dan gelen / Milazimgil, Kürtmehmetgil, Bostangil, Bicangil Zara’nin / Eymir’den gelen Kıllı Yusufgil, (Gıllısgil) Zara’nin / Eymir’den gelen Portogil, oldugu söylenmektedir.
Daha sonra çeşitli sülaleler gelmeye devam etmiş Emlek Hüyük Köyü’ne. 1700’lü yıllardan günümüze köye gelen veya köyde türeyen sülale isimlerini söyle sıralayabiliriz. Fettahgil, Haydargil, Cülağal, Gazaâl, Gillisgil, Alâgal, Gırıkgil, Delioğlangil, Hasançavusgil, Iramadangil, Eymirlgil, Etlikgil, Höcükgil, Gargargil, şekerogil, Cenneygil, Teslimagal, Doktorgil, Kelhalilgil, Tatıkgil, Sileygil, Vahidagal, Abbasçavusgil, Hamuağal, Kelahmetgil, Musağal, Ellogil, Cellogil, Abdalgil, Milazimgil, Gücükahmetgil, Hindigil, Portogil, Apikgil, Aşşeligil, Muratgil, Hasanâal, Kinikgil, Micigil, Kürtmehmetgil, Ektigil, Delibişgil, Keklikgil, Gocagal, Bukaligil, Kormamgil, Abizergil, İbilgil, Civikgil, Körhasangil, Hanogil, Gabilosgil, Köraligil, Selveranagil, Hoşogil, İşbişagal, Gırhalilgil, Göşlergil, Çüklükgil, Furongil, Kezimgil, Şamiligil, Bicangil, Bostangil, Besseygil, Gobelgil, Viyvikgil, Tinnikgil, Ekmekyemezgil, Hasanhüseyingil, Çürükhasangil, Temamınoglugil, Çorluosmangil, Çerkeseyngil, Keyvenigil, Borangil, Tasimgil, İçasigil. (Sülale isimlerini mümkün olduğunca söylendiği şekliyle yazmaya çalıştık.)
Bitki Örtüsü
Ağaç Türlerimiz
Sarıçam (Pinus sylvestris) Sarıçam, sivrialan'in yüksek dağlık kesimlerinde saf yada karışık ormanlar kurmakla birlikte, küçük adacıklar halinde ormanda bol miktarda bulunur.
Adını, levhalar halinde ayrılan gövde kabuğunun tilki sarısı renginden alır. Narin gövdeli, sivri tepeli ve ince dallı bir ağaçtır. Yetişkin bireylerinin boyu 40 metreyi aşar. kendine özgü kabuk renginin dışında, ince yapraklarının kısalığı ve mavimsi yeşil rengi ilk bakışta diğer çam türlerinden ayırt edilecek özellikleridir.
Karaçam (Pinus nigra Arnold.) Gövdesinin ve dallarının kalınlığı, gri ve derin çatlaklı kabuğu, iğne yapraklarının koyu yeşil rengi ile diğer çam türlerinden ayrılır.30-35 m'ye kadar boylanabilir.
Doğal olarak yetişen dört alt türü; Anadolu karaçamı (P.nigra var. Pallisiana Y), Ehrami karaçam (P.nigra var. Pyramidata E.T), Ebe çamı (P.nigra var seneriana, E.T) ve büyük kozalaklı karaçam (P.nigra var. Yaltıriana E.T) dır.
Sedir (Cedrus libani A.Rich.) 40 m'ye kadar boylanabilir.Gençlikte piramide benzer bir forma sahip olan ağacın tepesi zamanla bozulur ve yayvanlaşır. İğne yaprakları kısa, sivri, batıcı ve kısa sürgün denilen tutam üzerinde birçoğu biraradadır. Fıçı ya da yumurta biçimindeki kozalakları olgunlaşınca pulları göknarlarda olduğu gibi dağılır ve eksenleri sürgün üzerinde kalır (Y).Sivrialanda eskiden bol olmakla birlikte yakın zamanda bol miktarda kesimle günümüzde az miktarda kalmıştır.
Kızılçam (Pinus brutia Ten.) Deniz seviyesinden 1000-2000 m yüksekliğe kadar ulaşan Kızılçam, ışığı seven hızlı büyüyen bir çam türüdür. 20 m'ye kadar boylanabilir.Kalın ve genellikle koyu kızıl renkteki genç sürgünlerinden dolayı bu adı alır.
Ladin (Picea orientalis) Kuzey yarıkürenin ılıman ve soğuk bölgelerinde yayılış gösteren ladinin 40 değişik türü ve bu türlere ait varyete ve formları vardır. Uzaktan bakıldığında göknara benzese de piramide benzer tepesi ve sarkık dalları ile ondan ayırt edilebilir. Boyu 40-50 m'ye kadar ulaşabilir. İğne yaprakları kısa, sivri uçlu ve kesitli dört köşedir. Olgunlaşmış kozalağının pulları dağılmaz.
Ardıç (Juniperus sp.L.) Sürüngen çalılardan büyük ağaçlara kadar çok çeşitli türleri olan ardıç, hemen hemen bütün bölgelerimiz yüksek dağlık kesimlerinde doğal yayılış gösterir. Bazıları servi gibi pul yapraklara, bazıları da batıcı iğne yapraklara sahiptir.
Meşe (Quercus sp. L.) 25m boya ve 2m çapa erişebilen geniş tepeli ağaçlardan, 3-5 m boya sahip çalılara kadar değişen türleri vardır. Yaprakları da formları gibi değişkenlik gösterebilir, loplu, dişli ya da düz kenarlıdır.Sivrialanda bol miktarda bulunmaktadir.Özelikle Kızılyar tarafında bol miktarda bulunmaktadir.Ve sivrialan orman yapisinin büyük bir bölümünü mese ormanı olusturmaktadir. Özelikle kışın kesimlerde bol miktarda yaralanılmaktadır.
Kavak (Populus sp.L.) Türüne göre, form, büyüklük ve yaprak şekli bakımından farklılıklar gösterir. Yaygın bir şekilde yetiştirilen servi kavağı, neredeyse gövdeye paralel uzanan dallarıyla sütunsu bir görünüme sahiptir. Türkiye'de bulunan doğal türleri genellikle geniş tepelidir. Yaprakları düz ya da dişli, üçgen, oval ya da kalp biçimlidir.Sivrialandaki ormanın kuzey kesiminde özelikle çataltepe ve başına yayla kısımlarında bol miktarda kavak toplulugu bulunmaktadir.
Kaynak: www.sivrialan.com by Musa TOKMAK-Volkan TOKMAK
Sivas İlçeleri: Akıncılar • Altınyayla • Divriği • Doğanşar • Gemerek • Gölova • Gürün • Hafik • İmranlı • Kangal • Koyulhisar • Suşehri • Şarkışla • Ulaş • Yıldızeli • Zara
Şarkışla Köyleri Abdallı • Ahmetli • Akçasu • Alaçayır • Alaman • Alıkören • Arıklar • Bağlararası • Bahçealan • Baltalar • Başağaç • Benlihasan • Beyyurdu • Bozkurt • Burnukara • Büyüktopaç • Büyükyüreğil • Canabtal • Çamlıca • Çanakçı • Çatalyol • Çekem • Çiçekliyurt • Demirboğa • Demirköprü • Dikili • Dökmetaş • Döllük • E.Karacaören • Elmalı • Emlek Hüyük • Emlakkale • Emlak Mezra • Fakılı • Faraşderesi • Gaziköy • Gücük • Gülören • Gümüştepe • Hardal • Harun • Hocabey • İğdecik • İğdeliören • İğecik • İlyashacı • Kahvepınarı • Kalecik • Kapaklıpınar • Karakuz • Kavak • Kayapınar • Kaymak • Kazancık • Kevenlik • Kılıççı • Kışla • Konakyazı • Konalga • Kömürkaya • Küçüktopaç • Küçükyüreğil • Kümbet • M.Karacaören • Maksutlu • Mengensofular • Merkez Başören • Merkez Hüyük • Mescitli • Oluktaş • Ortaköy • Ortatopaç • Osmanpınarı • Otluk • Örtülü • Polatpaşa • Samankaya • Saraç • Sarıçiçek • Sarıkavak • Sarıkaya • Sarıtekke • Sivrialan • Sultan • Tavladere • Temecik • Uçuk • Yahyalı • Yalanı • Yapracık •Yeniyapan•Yunusören•Yükselen